मसँग आजै हिंड घर ज्वाँई राख्न लान्छु कान्छा
दिनभरि घर रुँघ्नु अफिस म नै जान्छु कान्छा ।।

म्यारिज खेल्दै रेड लेबल पिउने तिम्रो सोख पनि
घरमै पुरा गरिदिउँला व्यावहार म धान्छु कान्छा ।।

चुरा, धागो, सिन्दुर, पोते केहिदिनु पर्ने छैन
चुला चौका धान्यौ भने सहयोग ठान्छु कान्छा ।।

हरेक साँझ मेरो बाटो कुर्दा दिक्क लाग्यो भने
बिदाको दिन घुम्ने खाने जे भने नि मान्छु कान्छा ।।

पियौ भनि रिसाउँदीन विचार बद्ली सकेको छ
गुड फ्राई डे मा तिमीसँगै सफ्ट वियर खान्छु कान्छा ।।

अज्ञात शोकहरु

सिस्नु झ्याङ्गबाट
सर्पहरु स्याँ गर्दै आइरहेछन्
दुबोका हरिया चौरतिर
पर्याप्त विष लिएर ।

तस्वीर पढेनौ

कुन लहडमा आÏनै तस्वीर बनाएर
बेवारिसे छोड्यौ

'मृत्यु एक कला हो ।'

सिल्भिया ! बौद्धिकता अस्तित्वबोध युगबोध काब्यिक चिन्तन दर्शन र एक घनघोर बिद्रोह हो तिम्रो मृत्यु । मृत्यु मित्रु हो । अवसरसँगै अस्वीकृत सत्य जिवन अनि गहिरो निद्रा त्यसपछि एक सपना हो मृत्यु ।

"साँझको सङ्घारबाट" सीमा आभासलाई नियाल्दा

अनिल श्रेष्ठ

जाडोको यो एउटा बिहान । भर्खरै कुरियरबाट सीमा आभासको कविता कृति "साँझको सङ्घारबाट" हातमा परेको छ । साथैमा टेकेन्द्र अधिकारीज्यूको "सय पाइला गेडीका” छ "साँझको सङ्घारबाट" लिएर पढ्न बसेपछि यो जाडोमा पनि मैले किन किन भित्र एक प्रकारको गर्मी महसुस गरेको छु ।

म रूने सिरानी छोडेर आएँ

म रूने सिरानी छोडेर आएँ
फूलको जवानी छोडेर आएँ

पछ्याई तिम्रो पदचाप-छायाँ
म हिँड्ने बिहानी छोडेर आएँ

फूलको सुगन्ध, मायाको बगैँचा
बिर्सेर रूमानी छोडेर आएँ

बालापन, जवानी सम्झेँ दुःख-सुख
यी तमाम् कहानी छोडेर आएँ

लडाँइमा

यो शान्ती भूमि हो नजाउ लडाँइमा ।
गोली र बारुद नखाउ लडाँइमा ।।

बिश्वास छ बुद्ध जन्मनेछन्
ओम माने पेमे हुँ नगाउ लडाँइमा ।।

ब्यूँझन्छन् अभावमा गाउँ बस्ती
भोक मेट्न मजदुर नजाउ लडाँइमा ।।

आफ्नै बान्धवको रगतै पोखिंदा
जीतको अबीर नलाउ लडाँइमा ।।

यी बाल बच्चा बृद्ध र अबला
छोडेर त्रासमा नधाउ लडाँइमा ।।